Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2008

Το Τελευταίο γράμμα του Gabriel Garcia Marquez...

“Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν. Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως.

Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμούνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νιώσω τον πόνο από τ’ αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους… Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή…

Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μια μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη.

Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους… Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.
Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’ αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’ έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’ αγκάλιαζα και θα σου ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα.

Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’ έβλεπα, θα έλεγα “σ’ αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ‘θελα να σου πω πόσο σ’ αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω. Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος.

Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “συγγνώμη”, “συγχώρεσέ με”, “σε παρακαλώ”, “ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.”

Βρε Κουτο....


Νομίζεις πως ακόμα θέλω να σ' εκδικηθώ
και σου κρατάω κακία,
και λες ότι για τον καινούργιο σου τον έρωτα
μιλάω με ειρωνεία.
Στους φίλους μας πως είμ' ακόμα, λες, στα σίγουρα
μαζί σου ερωτευμένος,
ποτέ δε σε ξεπέρασα και θέλω να στηθώ.


Βρε κουτό, βρε κουτό, βρε κουτό,
εγώ θέλω να σε δω ευτυχισμένο.
Βρε κουτό, βρε κουτό, βρε κουτό,
εγώ θέλω το δικό σου το καλό.
Βρε κουτό, βρε κουτό, βρε κουτό,
εγώ θέλω να σε δω ερωτευμένο.
Βρε κουτό, βρε κουτό, βρε κουτό,
αφού ξέρεις πως στ' αλήθεια σ' αγαπώ.


Νομίζεις ότι πάω να σου κάνω έλεγχο
και ότι σε ζηλεύω.
Νομίζεις πως συνέχεια είμαι μες στα πόδια σου
και σε κατασκοπεύω.
Νομίζεις πως θα κάνω ό,τι περνά απ' το χέρι μου
για να σε σταματήσω
και στην καινούργια αγάπη σου εμπόδιο θα σταθώ.

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008

Αυτή η νύχτα μένει....


Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω, σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
Κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ, πότε άστρα
πότε άκρη της αβύσσου
Κάτι κυνηγώ σα το ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω

Αυτή η νύχτα μένει, αιώνες παγωμένοι
που δυο ψυχές δε βρήκαν καταφύγιο
Κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Χάθηκα κι εγώ κάποια βραδιά, πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
πέφταν τ' άστρα μες στη λασπουριά, μαύρος μάγκας
ο καιρός και μαύρο φίδι
Μου 'γνεφε η καρδιά, πάρε μυρωδιά
το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι

Αυτή η νύχτα μένει, αιώνες παγωμένοι
που δυο ψυχές δε βρήκαν καταφύγιο
Κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο....

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2008

Απλά.....


Ερωτεύτηκα έναν άντρα που τον ήξερα τρία χρόνια, τον έζησα σαν συμφοιτητή μου, σαν φίλο μου, σαν το αγόρι μιας γνωστής μου. Ήξερα και ξέρω πως αντιλαμβάνεται και λειτουργεί στις φιλικές του σχέσεις, ήξερα πως συμπεριφέρεται στις προσωπικές του σχέσεις (όχι με τον καλύτερο τρόπο πάντως), γενικά ήξερα τα πάντα γι' αυτόν.. Αφήνω όμως ανοιχτό το ενδεχόμενο και το γεγονός ότι ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου επιφυλάσσει ο άλλος.. Με βάση λοιπόν αυτά που ήξερα, τον ψυχολόγησα και τον έκανα δικό μου (εγωιστικό ακούγεται αυτό, αλλά με προκάλεσε).
Από την αρχή ρίσκαρα για έναν άνθρωπο που του φαινόταν ακατόρθωτο το γεγονός να αφεθεί στα συναισθήματα του. Το μόνο που θέλουν τέτοιοι τύποι ανθρώπων είναι να τους προκαλείς.. Να τους προκαλείς σε μεγαλύτερο βαθμό απ' ότι αυτοί εσένα...
Να τους προκαλείς να ρισκάρουν, να παίξουν με τους δικούς σου όρους, να ζήσουν γενικά κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα..
Στην σχολή έμαθα την φράση "Μεγάλα ρίσκα, μεγάλα κέρδη"...
Θα μου πεις "εσύ γιατί ρίσκαρες κοπελιά;"
Γιατί δεν ήθελα να νιώσω, δεν ήθελα να ερωτευτώ, ήθελα απλά να δω αν μπορώ να κάνω έναν άνθρωπο που απέχει από τα συναισθήματα του...να νιώσει, να ρισκάρει, να ζήσει.. Να ερωτευτεί..
Να τον προκαλέσω, όπως αυτός έκανε μαζί μου...
Ήταν δύσκολο άλλα τα κατάφερα. Αυτό έγινε επειδή τον ήξερα.. Ήξερα τι θέλει, τι του αρέσει, τι μισεί, τι έχει ανάγκη..
Ζήσαμε ένα καλοκαίρι γεμάτο πάθος, ένταση, τσακωμούς, έρωτα...
Περνούσαμε φοβερά... από κάποιο σημείο και μετά δεν ήθελα να το χάσω όλο αυτό.
Κοιμόμουν με την σκέψη του "αν θα είμαστε μαζί αύριο" και ξυπνούσα με την ικανοποίηση που μου έδινε η απάντηση του παραπάνω ερωτήματος..
Ξέρω ότι είναι στο χέρι μας πια το να κατακτήσουμε έναν άνθρωπο.. Το έμαθα πολύ καλά αυτό το μάθημα..
Τι γίνεται όμως όταν σταματάει η λογική και την θέση της παίρνει το συναίσθημα;;
Βλέπεις ότι όλα γύρω σου ισοπεδώνονται και αναρωτιέσαι αν κάνεις κάτι λάθος γιατί βλέπεις τον άνθρωπο σου σιγά- σιγά να απομακρύνεται.. Μήπως γιατί φοβάται να δοθεί; Μήπως γιατί φοβάται να δώσει;; Δεν έχει καμία σημασία...
Μήπως σε έχει δεδομένη;; Σου λέει ένα απλό "μου λείπεις", αν ήξερε τι πραγματικά σήμαινε αυτό, δεν θα σου το έλεγε, θα σου το έδειχνε...Τι κάνει όμως για να ανακουφίσει το συναίσθημα που του προκαλεί αυτή του η έλλειψη; Απλά τίποτα.. Και εσύ που νιώθεις ακριβώς το ίδιο; Ξέρεις τι κάνεις;
Θα σου πω εγώ.
Ανυπομονείς πότε θα κάνει την σωστή κίνηση για να αποβάλει ΑΥΤΌΣ την επιθυμία του να σε δει, και με αυτό το τρόπο θα γλιτώσεις ΕΣΎ από την διαδικασία να του ζητήσεις να βρεθείτε.. γιατί για φαντάσου να σου πει "όχι".. Σιγά μην ρίξουμε και τα μούτρα μας (δυστυχώς τα έχουμε ρίξει αρκετές φορές)..
Και αν δεν το κάνει;
Σκέφτεσαι απλά ότι δεν ένιωθε αυτό που είπε, και ότι το είπε απλά για να σε καθησυχάσει και για να νιώσει σίγουρος για τα δικά σου συναισθήματα.. Γιατί όμως εσύ να του μιλάς ειλικρινά και αυτός όχι;
Μάθε λοιπόν ότι θες να το ζητάς, δεν πειράζει αν δεν στο δώσουν, θα έχεις αποβάλει όμως εσυ το αίσθημα του ανεκπλήρωτου, της επιθυμίας..
Αν έχεις εκνευρισθεί με τον άλλον γιατί δεν είδε εσένα (που υποτίθεται του έλειψες) αλλά τους φίλους του, πεσ' του το..
Αν κάνει τα στραβά μάτια δεν πειράζει.. Εσύ θα έχεις βγάλει από μέσα σου αυτό που σε πνίγει..
Μάθε να δίνεις στον έρωτα και να μην χάνεις τις ευκαιρίες σου, για να μην βρεθείς στο σημείο να μετανιώνεις για καταστάσεις, αισθήματα και συναισθήματα που δεν έζησες.
Θα έρθει η στιγμή που και ο άλλος θα έχει την ίδια ανάγκη με σένα και θα αναρωτιέται αυτός τι έκανε λάθος..
Απλά δεν εκμεταλλεύτηκε την δικιά του ευκαιρία... Δεν πειράζει...
Σημασία έχει που το ζήσαμε, ή μάλλον το έζησα, ή ακόμα καλύτερα που το έζησες...
Με αυτόν το τρόπο μαθαίνεις....

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2008

Απόσπασμα απο "Έντεκα Λεπτά.."


"....... Η μικρή πείρα της ζωής μου έχει διδάξει ότι σε κανέναν δεν ανήκει τίποτα, ότι όλα είναι μια ψευδαίσθηση και αυτό ισχύει και για τα υλικά και τα πνευματικά αγαθά. Όποιος έχει χάσει κάτι που είχε σίγουρο, τελικά μαθαίνει ότι τίποτα δεν του ανήκει.. και αν τίποτα δεν μου ανήκει, δεν είμαι αναγκασμένη να ξοδεύω το χρόνο μου για πράγματα που δεν είναι δικά μου. Καλύτερα να ζω σαν να ήταν σήμερα η πρώτη (ή η τελευταία) μέρα της ζωής μου...."

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2008

Ψάχνωντας εμένα...


Συνήθως οι πιο πολλοί περιμένουν να έρθει το Σάββατο ή η Παρασκευή (για όσους εργάζονται πενθήμερο) για να υλοποιήσουν τα σχέδια που έκαναν όλη την εβδομάδα γι' αυτές τις μη εργάσιμες ημέρες.. οργανώνουν λοιπόν μικρά ταξιδάκια αναψυχής,και αν για κάποιο λόγο δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα, προετοιμάζονται για ακόμα μια βράδια οργίων (ποτά, ξενύχτια, τσιγάρα, club, κ.τ.λ.), ή ακόμα καλύτερα για μια ατελείωτη βραδιά dvd..
Αυτή τη στιγμή είμαι στο γραφείο...είναι Σάββατο.. σε λίγο θα σχολάσω.. και σαν όλους τους ανθρώπους έχω και εγώ κάποιες επιλογές για το πως θα διασκεδάσω τον εαυτό μου το Σαββατοκύριακο..
Το θέμα όμως δεν είναι τι θα κάνω...Το θέμα είναι τι θέλω να κάνω.
Δεν βρίσκομαι σε δίλημμα όχι.. Είναι ότι τα έχω βαρεθεί όλα αυτά, ότι δεν με γεμίζουν πλέον..
Σε ποιόν να το πω και να το πιστέψει ότι έχω κλειστεί μέσα δυο βδομάδες τώρα και δεν έχω όρεξη να πάω πουθενά, παρα μόνο να αρααααζω;
Τελικά τι θέλω;;
Πω πω..
Ξέρεις τι μου αρέσει να κάνω;;
Να ακούω μουσική πολύ δυνατά και να βυθίζομαι σε σκέψεις.. Σκέψεις που αφορούν εμένα, τους γύρω μου.. Να κάνω όνειρα..
Να "ταξιδεύω".. Μόνη μου και με παρέα..
Να βάζω στόχους και να πείθω τον εαυτό μου ότι μπορεί να τους πετύχει... Ναι μπορεί να τους πετύχει... άμα το θέλει πραγματικά μπορεί..
Μ' αρέσει να διαβάζω.. βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες.. και να σημειώνω ότι μου κεντρεί το ενδιαφέρον..
Μ' αρέσει να είμαι με το μωρό μου... και με φίλους που μπορώ να συζητήσω, που θα τους ακούσω και θα με ακούσουν..

Βαθιά μέσα μου ξέρω ότι θέλω να δω το μωρό μου... Αλλά φοβάμαι..
Φοβάμαι να ανοίγομαι σε αυτό το παιδί, δεν με εμπνέει σιγουριά, με κάνει και ανησυχώ συνέχεια..
Όταν είμαστε μαζί όμως όλα είναι διαφορετικά.. τόσο γλυκά.. τόσο τρυφερά. τόσο άγρια και παθιασμένα ταυτόχρονα.. τόσο μαγικά...

Δεν μπορώ να με καταλάβω τελικά...

Βρήκα τι θα κάνω.. θα βάλω χρώμα στην Ζώη μου.. θα την βάψω ροζ!!!

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2008

Η μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων....




Σαν παλιό σινεμά και σαν τη Χαλιμά
που μιλάει με τα παιδιά
σου κρύβω την αλήθεια
κι αφήνω από τα στήθια μου να βγουν
παραμύθια για κείνους π' αγαπούν.

Για στιγμές μυστικές,
για λάμψεις μαγικές,
γι' αγκαλιές ερωτικές,
για νύχτες φωτεινές.

Σ' αγκαλιάζω στο σκοτάδι
σε τυλίγω μ' ένα χάδι
τώρα είμαι γυμνός
νιώθω σαν θεός, φωτεινός, δυνατός,
μπορείς να μ' αγαπήσεις
μπορείς να μου φωτίσεις μια στιγμή
το κορμί μου είναι μόνο η αφορμή.

Για στιγμές μυστικές
για λάμψεις μαγικές
γι' αγκαλιές ερωτικές
για νύχτες φωτεινές.

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008

Ο Εαυτό μου και εγώ.....


Η καθημερινότητα μας αναγκάζει έμμεσα να παραιτηθούμε από την περιποίηση του εαυτού μας..
Η φροντίδα του εαυτού σημαίνει διαφορετικά πράγματα για το καθένα από μας, ανάλογα με την ιδιαίτερη αισθητική και φιλοσοφία της ζωή του.. Φροντίδα είναι το αποτέλεσμα μιας σχετικής ισορροπίας μεταξύ της εξωτερικής μας εμφάνισης και του εσωτερικού μας κόσμου..
Καθώς λοιπόν ετοιμαζόμουν για να πάω για καφέ, σκεφτόμουν ότι ο εαυτό μου είναι πάνω απ' όλα τελικά. Πως περιμένω να με αντιμετωπίζουν οι άλλοι ξεχωριστά, αν εγώ από μόνη μου δεν νιώθω έτσι;;

Αποφάσισα λοιπόν να βάλω προτεραιότητες.. και η δικιά μου από δω και πέρα θα είναι ο εαυτός μου..
Για πιο λόγο να κάθομαι να περιμένω να μου τηλεφωνήσει το "μώρο"; για πιο λόγο να κάθομαι να σκάω για το που είναι, τι κάνει, με θυμάται, με ξέχασε και διάφορες άλλες παρόμοιες σκέψεις που μου γεμίζουν την ψυχή γεμάτο αμφιβολία..;;

Πίσω από κάθε δυσάρεστο συναίσθημα κρύβεται μια σκέψη ή μια συμπεριφορά που δεν ανταποκρίνεται στην δική μας αλήθεια ή ανάγκη.. Για να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας είναι απαραίτητο να έχουμε συναίσθηση του πως ακριβώς συμπεριφερόμαστε, πως νιώθουμε και πως αισθανόμαστε την κάθε στιγμή.

Δεν θέλω να νιώθω άσχημα συναισθήματα.. θέλω να αγαπώ τον εαυτό μου.. να τον κάνω να νιώθει ωραία..
Αγαπάω αληθινά τον εαυτό μου, σημαίνει ότι ενδιαφέρομαι γι' αυτόν, τον φροντίζω, του αναγνωρίζω το δικαίωμα να εκφράζεται και να υπάρχει αυθεντικά.. μόνο όταν συμβεί αυτό θα μας αγαπήσουν και οι άλλοι το ίδιο αληθινά..

Εμπιστεύομαι τον εαυτό μου, σημαίνει ότι έχω εμπιστοσύνη στην ικανότητα μου να σκέφτομαι, να μαθαίνω, να κάνω επιλογές, να παίρνω αποφάσεις, να προσαρμόζομαι στις αλλαγές.. Ακόμα, στην ικανότητα μου να συνειδητοποιήσω ότι η ευτυχία μου αξίζει, είναι δικαίωμα μου και μπορώ να την κατακτήσω..

Να είσαι σίγουρος ότι θέλω να κατακτήσω πάρα πολλά...

Γιατί να περιμένω να ενδιαφερθεί ο άλλος για μένα;;; γιατί να μην ενδιαφερθώ εγώ για μένα;;
το να ενδιαφέρεσαι εσύ για τον εαυτό σου, σε απομακρύνει από την ανάγκη του να προσμένεις ενδιαφέρον από τους άλλους.. γιατί λοιπόν να περιμένεις, και να εξαρτάσαι από τους άλλους, όταν μπορείς κάλλιστα να γεμίσεις κάποια κενά μόνος σου;;

Θέλω να φροντίσω τον εαυτό μου, να κάνουμε πράγματα μαζί. Να πάμε γυμναστήριο, να κάνουμε αποτρίχωση, να διαβάσουμε το αγαπημένο μας βιβλίο.. τόσα πράγματα που μας κάνουν να νιώθουμε ευχαρίστηση..

Όταν καταφέρεις να είσαι κυρίαρχος του εαυτού σου, μα πάνω απ' όλα σίγουρος γι' αυτόν, το εκπέμπεις.. εξωτερικεύεις μια θετική ενέργεια.. ποιος δεν θέλει να έχει δίπλα του άτομα με θετική ενέργεια και σιγουρία;;

Η δικιά μου ζωή έχει χρώμα ΡΟΖ.. η δικιά σου;;;

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2008

Πόσο πολύ σ'αγαπησα.....


........Τι ωραίος καιρός!!! Μουντός, μελαγχολικός, με λίγα λόγια απλά ερωτικός!!
Καιρός γεμάτο αναμνήσεις...

Αναμνήσεις δικές μου και δικές σου.. δικές μας!!

Μακάρι να είναι για πάντα "ΜΑΣ".. πόσο σε θέλω ρε γαμώτο.. πόσο σε έχω ανάγκη.

Τι μου συμβαίνει; εγώ δεν ήμουν έτσι.. πρόσεχα τα πάντα.. και πάνω απ' όλα είχα τον έλεγχο των συναισθημάτων μου.. γιατί κατρακύλησα έτσι;;; που θα με βγάλει;;

Φοβάμαι μην σε χάσω και τρελαθώ..


Μου λείπεις συνέχεια....

Πόσο πολύ μου έλειψες....


Όλα ήταν μια παρεξήγηση... ή μήπως αυτό θέλω να πιστεύω εγώ; όλη μέρα χωρίς ένα τηλεφώνημα, ανησύχησα... Τα ξημερώματα μου είπες τέλος.. γιατί δεν μπόρεσα να έρθω στην γιορτή σου.. Το ήθελα, το λαχταρούσα.. Ήθελα και εγώ να χαρώ με την χαρά σου, και εγώ να γελάσω με την ευτυχία σου.. δεν μπόρεσα όμως..

Με κατηγόρησες γι' αυτό.. μου μίλησες άσχημα.. μου είπες ότι ήθελες την κοπέλα σου δίπλα σου, και εγώ δεν ήμουν εκεί.. ένιωσα άσχημα.. μου είπες να μην σε ξανά ενοχλήσω.. δεν θα το έκανα αν δεν ήθελες..Το ξέρεις ότι είμαι εγωίστρια..

Σε πήρα τηλέφωνο να δω αν είσαι καλά...δεν το σήκωσες.
Σού έστειλα μήνυμα.. δεν απάντησες.
Η καρδία μου πήγε να σπάσει από την αγωνία αν είσαι καλά.. κάτι με προειδοποιούσε αλλά δεν ήξερα τι..

Πόσο μου έλειπες.. ένα μήνυμα σου ήθελα να δω αν είσαι καλά, και δεν θα σε ξανά ενοχλούσα!!

Πόσο μου έλειπες...

......Όλα ήταν λόγια μέθης, έτσι μου είπες! Χάρηκα και τσατίστικα ταυτόχρονα τόσο πολύ.. μα πως μπορείς και μου το κάνεις αυτό;; παίζεις με τα αισθήματά μου;; κόντεψα να πεθάνω από την αγωνία αν είσαι καλά, αν θα σε ξανά έβλεπα, αν θα σου ξανά μιλούσα...

Δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτή την αγκαλιά σου...

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2008

Life is Wonderful



It takes a crane to build a crane
It takes two floors to make a story
It takes an egg to make a hen
It takes a hen to make an egg
There is no end to what I'm saying

It takes a thought to make a word
And it takes some words to make an action
And it takes some work to make it work
It takes some good to make it hurt
It takes some bad for satisfaction

Ah la la la la la la life is wonderful
Ah la la la la la la life goes full circle
Ah la la la la life is wonderful
Ah la la la la la

It takes a night to make it dawn
And it takes a day to make you yawn brother
And it takes some old to make you young
It takes some cold to know the sun
It takes the one to have the other

And it takes no time to fall in love
But it takes you years to know what love is
And it takes some fears to make you trust
It takes some tears to make it rust
It takes the rust to HAVE it polished

Ah la la la la la la life is wonderful
Ah la la la la la la life goes full circle
Ah la la la la la la life is wonderful
Ah la la la la

It takes some silence to make sound
And it takes a loss before you found it
And it takes a road to go nowhere
It takes a toll to make you care
It takes a hole to MAKE a mountain

Ah la la la la la life is wonderful
Ah la la la la la life goes full circle
Ah la la la la la la life is wonderful
Ah la la la la la life is meaningful
Ah la la la la la la life is wonderful
Ah la la la la la life is meaningful
Ah la la la la la la life is full of
Ah la la la la la life is so full of love
Ah la la la la la life is wonderful
Ah la la la la la la life is meaningful
Ah la la la la la life is full of
Ah la la la la la life is so full of love

Σκεψεις... που πονανε!!!


Κάπου διάβασα ότι η ζωή μας είναι αυτό που σκεφτόμαστε. Αυτό που συμβαίνει στο μυαλό μας, αυτό προσελκύουμε..Εγώ λοιπόν μια βδομάδα τώρα βασανίζομαι σε μια σκέψη "αν με θέλει, αν του λείπω, αν με σκέφτεται...αν είναι μόνο δικός μου, και αν όλα αυτά ισχύουν γιατί δεν μου το δείχνει..". Έχω να τον δω μια βδομάδα...και μου λείπει τρελά. Δεν του το λέω δεν μου το λέει.. Την Πέμπτη κατέβηκα στο κέντρο και του πήρα δώρο για την γιορτή του.. Γιορτάζει σήμερα το μωρό μου.. ψυχρανθήκαμε όλη την εβδομάδα με το να μην ειδωθούμε.. Είναι μερικές στιγμές που έχεις τόσο πολύ ανάγκη τον "άνθρωπο" σου, μα αυτός δεν ειναι εκεί.. Έκλαψα με όλη μου την ψυχή όταν τον είδα από την cam του msn.. πόσο μου είχε λείψει το πρόσωπο του.. αυτός δεν με βλέπει... μόνο εγώ....δεν πειράζει..καλύτερα να μην με δει να κλαίω. Είμαι εγωίστρια ναι.. αλλά είμαι και αξιοπρεπής.. Θα κάνει γιορτή το βράδυ και εγώ δεν έχω πως να πάω.. είναι μακριά.. δεν έχουμε κοινούς φίλους.. δεν ξέρω να οδηγώ.Τί να κάνω;;; πνίγομαι.. Δεν θα του δώσω εγώ το δώρο του;; Γιατί;; Γιατί δεν μου προτείνει να έρθει να με πάρει όπως συνήθως;;;

Δεν γίνεται όμως... δεν μπορώ να κάνω τέτοιες σκέψεις.. θα τρελλαθώ στο τέλος.. δεν γίνεται..
Έκατσα λοιπόν και έψαξα τα πάντα περί σκέψεων.. Και η ιστορία μας αρχίζει από πολύ παλιά.. πάρα πολύ παλιά!! Συγκεκριμένα δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν... τότε περίπου υπολογίζεται η συγγραφή του Dhammapada.. θα μου πεις τι είναι αυτό?? διάβασε προσεχτικά γιατί εμένα μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον...

Το Νταμμαπάντα αναφέρεται στην πρώτη διδαχή του Βούδα που ασχολείται με το βασικό ανθρώπινο πρόβλημα του πόνου ( μέσα από τις Τέσσερις Ευγενείς Αλήθειες: τον Πόνο, τη Γέννηση του Πόνου, το Τέλος του Πόνου και την υπέρβασή του μέσω της ευγενούς Οκταπλής Ατραπού.)
Ο όρος Dhamma Pada αποτελείται από δύο συνθετικά μέρη: Dhamma σημαίνει σοφία, αρετή, Λόγος, διδασκαλία. και Pada που μεταφράζεται ίχνος και μονοπάτι. Συνεπώς Dhammapada σημαίνει το μονοπάτι της Σοφίας, αλλά και το μονοπάτι της Διδασκαλίας.. Μερικοί στίχοι του ισχυρίζονται ότι:

Είμαστε ότι σκεφτόμαστε

Ότι είμαστε είναι αποτέλεσμα των σκέψεών μας.

Με τις σκέψεις μας φτιάχνουμε τον κόσμο.

Όταν ένας άνθρωπος μιλά ή δρα με ακάθαρτο (σκοτεινό) νου

ο πόνος τον ακολουθεί, όπως η ρόδα ακολουθεί το βόδι που σέρνει το καρότσι.

Είμαστε ότι σκεφτόμαστε

Ότι είμαστε είναι αποτέλεσμα των σκέψεών μας.

Με τις σκέψεις μας φτιάχνουμε τον κόσμο.

Όταν ένας άνθρωπος μιλά ή δρα με καθαρό (αγνό, φωτεινό) νου

η χαρά τον ακολουθεί σαν σκιά.


Υπάρχει ένας τρίτος κόσμος : Η πραγματική εσωτερική μας υπόσταση. Ο Βούδας μας προσκαλεί να γνωρίσουμε τον αληθινό μας πρόσωπο, πίσω από τις μάσκες. Αλλά εμείς είμαστε τόσο πολύ απασχολημένοι με τα παιχνίδια του νου ... Εάν δεν βοηθηθούμε ν' απαγκιστρωθούμε από το νου δεν θα καταφέρουμε να γνωρίσουμε τον τρίτο, τον πραγματικό κόσμο. Γι' αυτό και ο Βούδας αρχίζει τη διδασκαλία του με την παρατήρηση: είμαστε ότι σκεφτόμαστε. Αυτό είναι ο καθένας που ταυτίζεται με το νου του. Ότι είμαστε εγείρεται με τις σκέψεις μας. Εδώ έρχομαι και συμπληρώνω "ζούμε όπως σκεφτόμαστε.."


Εμείς οι άνθρωποι σκεφτόμαστε ότι μας βολεύει και ότι είναι πιο εύκολο για μας.. Βολευόμαστε με τις σκέψεις μας, γιατί αν αυτές είναι αρνητικές βρίσκουμε έναν έμμεσο τρόπο να ξεσπάσουμε στον άλλον, να βάλουμε τα κλάματα, να βγούμε από πάνω και τόσα άλλα πράγματα που δεν μπορούμε να κάνουμε στα καλά καθούμενα, γιατί φοβόμαστε μην μας περάσουν για τρελούς..

Μπορείς όμως να μην τα βλέπεις όλα γκρι;;; βάλε λίγο χρώμα στις σκέψεις σου.. βάλε λίγο χρώμα στην ζωη σου.. Σκέψου ότι και ο άλλος μπορεί να σε θέλει όσο εσύ, μπορεί και ακόμη περισσότερο, απλά να μην του δίνεται η ευκαιρία να στο πει επειδή εσύ φέρεσαι εγωιστικά νομίζοντας ότι δεν αισθάνεται για σένα το παραμικρό... Τίποτα δεν είναι έτσι όπως τα σκεφτόμαστε τις πιο πολλές φορές..

Μπορείς εσύ να τον κάνεις να σε σκέφτεται συνέχεια?? μπορείς να τον κάνεις να σε αγαπήσει να σε θέλει όσο εσύ?? φυσικά και μπορείς αρκεί να το θέλεις.. Να το θέλεις πραγματικά όμως.

Αυτό θα γίνει μόνο αν δεις την Ζωή με το δικό σου χρώμα... Το δικό μου είναι το Ροζ το δικό σου;;;

Υ.Γ. Πιστεύω ότι θα μου ζητήσει να έρθει να με πάρει, άμα του λείπω όσο αυτός εμένα θα μου το πει. δεν πειράζει και να μην μου το πει όμως γιατί είναι η γιορτή του.. δεν μπορεί να ασχολείται μόνο μαζί μου.. θα τον δω αύριο. Ναι θα τον δω αύριο και θα του το δώσω όταν θα είμαστε μόνο εγώ και αυτός. Κανένας άλλος..

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2008

Το καλοκαιρι..



Το τελευταίο δειλινό
το τελευταίο μου απόγευμα με 'σένα
είναι παράξενο θολό, είναι σαν ψέμα
τι να μου κάνει ο,τι κι αν πιώ
τι να μου κάνει ένα φιλί κ' ένα τσιγάρο
εγώ εσένα αγκαλιά, θέλω να πάρω

Αυτό το καλοκαίρι θα χαθεί, μες τη βροχή
και τ' όνειρο που είδες δε θα βγεί, εμείς μαζί
αυτό το καλοκαίρι θα χαθεί, μες τη βροχή
και τ' όνειρο που είδες δε θα βγεί, εμείς μαζί

Το τελευταίο δειλινό
το τελευταίο μου απόγευμα μαζί σου
θέλω η θάλασσα να πάρει, τη μορφή σου
έφυγες τόσο ξαφνικά
κι εγώ θυμήθηκα το πρώτο μας το βράδυ
κ' ήρθανε δάκρυα ξανά, μες το σκοτάδι

Αυτό το καλοκαίρι θα χαθεί, μες τη βροχή
και τ' όνειρο που είδες δε θα βγεί, εμείς μαζί
αυτό το καλοκαίρι θα χαθεί, μες τη βροχή
και τ' όνειρο που είδες δε θα βγεί, εμείς μαζί

και τ΄όνειρο που είδες δε θα βγεί, εμείς μαζί..........

Η πρωτη μου μέρα...

Σκεφτομουν πολυ καιρό τωρα να μπω σε αυτή την διαδικασία να δημιουργήσω και εγω ενα δικό μου blogg.. Μου φαινοταν υπεβολικό ομως να μπαινω σε ενα site και να δημοσιεύω ολες μου τις σκέψεις, και ακομα πιο ανοήτο και χαζο μου φαινοταν οτι θα υπήρχαν άτομα που θα τις διαβαζαν.. Το πηρα αποφαση ομως.. γιατι να κραταω μεσα μου τα συναισθηματα μου και ποσο μαλλον τις σκεψεις μου; ειπα να δωσω και εγω λιγο χρώμα στην ζωή μου, και πιστεύω οτι ειναι ο πιο κατάλληλος τροπος.. Το δικό μου χρώμα ειναι το ροζ... το δικό σου;;;;