Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008

Αυτή η νύχτα μένει....


Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω, σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
Κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ, πότε άστρα
πότε άκρη της αβύσσου
Κάτι κυνηγώ σα το ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω

Αυτή η νύχτα μένει, αιώνες παγωμένοι
που δυο ψυχές δε βρήκαν καταφύγιο
Κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο

Χάθηκα κι εγώ κάποια βραδιά, πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη
πέφταν τ' άστρα μες στη λασπουριά, μαύρος μάγκας
ο καιρός και μαύρο φίδι
Μου 'γνεφε η καρδιά, πάρε μυρωδιά
το λάδι εδώ πως καίγεται και ζήσε το ταξίδι

Αυτή η νύχτα μένει, αιώνες παγωμένοι
που δυο ψυχές δε βρήκαν καταφύγιο
Κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο....

Δεν υπάρχουν σχόλια: